Ik kan het nog als de dag van gisteren bedenken dat ik voor de eerste keer de lucht in ging. Dat je als een groen blaadje in dat prachtige en machtige apparaat stapte en daar mijn dingetjes mee deed!
Maar goed in de uren daarna leer je steeds meer en steeds beter vliegen, je gaat solo als je alles onder controle hebt en steeds meer krijg je het gevoel in dat ding en kun je echt vliegen. Echter het is niet altijd feest, want je moet wel laten zien dat je kan vliegen en daarvoor hebben ze de 20uurs-check uitgevonden. Na 20 vlieguren stap je met een examinator, een andere instructeur, in de kist en ga je een aantal oefeningen doen en wat circuitjes. Net zoals je zo vaak al hebt geoefend.
Bos en de Kilo

Maandag was ik aan de buurt en ging in de middag met een Nederlandse examinator omhoog, maar was nog nooit zo zenuwachtig geweest en het was warm en turbulent en het lukte allemaal niet zo zoals ik altijd in de oefenuren had laten zien. Gevolg: ik had mn 20hrs-check niet gehaald.... Foddes! ja heel zuur, maar ja kan gebeuren, je mag een herkansing doen. Dus mocht de dinsdag nog een uurtje oefenen met instructeur en woensdag herkansing!

Woensdag opnieuw de lucht in, dit keer niet zenuwachtig en heel goed voorbereid. Dus we gingen al weg opweg naar Training area C voor klimmen, bochten, slow flight en steile bochten. Dat ging allemaal redelijk goed en dan weer terug naar het veld voor een paar circuitjes, dit keer kon ik de turbulentie redelijk opvangen en mijn circuitjes gingen stukken beter dan maandag en ook mijn landingen waren veel beter. Ook al was het nog even spannend toen ik de kist geparkeerd had, "mr. Bos, you've passed. Congratulations!" kijk dat voelt toch goed en ook al was het niet perfect, ik had hem laten zien dat ik de kist in alle omstandigheden veilig van A naar B en weer terug kon vliegen en daar gaat het om.
Weer thuis.

Volgens de planning ga ik nog 4 uren naar de training areas om te herhalen en meer te oefenen en dan mag ook ik eindelijk aan de navigatietripjes beginnen en het hele land doorknorren, ik heb er nu al zin in.

groeten Robert