De TB-200 is een eenvoudig maar stoer vliegtuigje waar we de eerste vlieguren op gemaakt hebben. onze uitvoering is speciaal gemaakt voor trainingsvluchten, ten eerste is hij een stuk steviger om iets hardere landingen gewoon te kunnen hebben. maar over het algemeen is hij vrij eenvoudig, geen inklapbaar landingsgestel, basic instruments, geen autopilot, allemaal vrij simpel. maar toch, het is een schattig toestelletje.

helaas ben ik er nu vanaf. de eerste 70 uur ben je continue bezig met VFR vliegen, vliegen op zicht, en na die 70 uur sluit je je VFR-fase af met een examen. Dat examen heb ik woensdag 29 oktober met succes afgesloten, mijn vele vliegen van de afgelopen weken hebben goed werk opgeleverd, want ik had het in een keer gehaald. je begrijpt wel dat ik de hele dag in mijn nopjes was, eindelijk een examen dat ik wel in 1x heb gehaald, haha.

Wat ik moest doen! ik moest een vlucht van anderhalf uur voorbereiden dat we naar een ander vliegveld gingen, daar moest ik mijn examinator (Antinio Carneiro, de oude baas van de AAE speciaal voor mij teruggekomen) ook een briefing over geven, met het weer, de beschikbaarheid, brandstof etc. we gingen dan ook op weg en na het eerste punt zei hij al: "oke, imagine we have bad weather ahead of us, divert to Morargil!" dus ter plekke moest ik mijn koers verleggen en het kleine vliegveldje tussen de bossen gaan vinden. ik ken die omgeving vrij goed, dus dat was geen probleem om dat vliegveld te vinden. Boven Morargil trok hij het gas dicht en moest ik de noodlanding procedure inzetten voor een noodlanding op Morargil, mijn berekeningen en inschattingen waren goed, dus hing schitterend voor de baan, erg gaaf! Daarna moest ik boven het veld klimmend cirkelen naar 3000 voet en daarna naar een grote stad toe in de verte vliegen, ik kon het al zien liggen dus geen probleem en toen de grootste uitdaging. Terwijl ik onderweg was naar Monforte, zei hij plotseling dat ik naar een brug moest vliegen van een spoorlijn over een riviertje ongeveer 50 km verderop. zonder exact te weten waar ik precies zat en met een klein doel een enorme afstand verderop zat ik hem toch wel te knijpen. gelukkig was mijn koers en wind goed, dus na 20 minuten zat ik slechts een klein beetje links van de positie waar het bruggetje was. ik kon hem wel zien en toonde dat aan mijn examinator, die zeer blij was daarmee. daarna meteen terug naar Evora voor 3 circuitjes. ook daar een noodlanding, een landing zonder flaps en een normale. alles ging goed en mocht na afloop met een glimlach eindelijk mijn eerste streep in ontvangst nemen!!

volgende week vakantie, dus nog ff genieten van het laatste weekend.

Bij terugkomst de 19e gaan we meteen verder met de TB-20 het nieuwe vliegtuig, spannend!!

groeten Robert