Ik kan het nog als de dag van gisteren bedenken dat ik voor de eerste keer de lucht in ging. Dat je als een groen blaadje in dat prachtige en machtige apparaat stapte en daar mijn dingetjes mee deed!
Maar goed in de uren daarna leer je steeds meer en steeds beter vliegen, je gaat solo als je alles onder controle hebt en steeds meer krijg je het gevoel in dat ding en kun je echt vliegen. Echter het is niet altijd feest, want je moet wel laten zien dat je kan vliegen en daarvoor hebben ze de 20uurs-check uitgevonden. Na 20 vlieguren stap je met een examinator, een andere instructeur, in de kist en ga je een aantal oefeningen doen en wat circuitjes. Net zoals je zo vaak al hebt geoefend.
Bos en de Kilo

Maandag was ik aan de buurt en ging in de middag met een Nederlandse examinator omhoog, maar was nog nooit zo zenuwachtig geweest en het was warm en turbulent en het lukte allemaal niet zo zoals ik altijd in de oefenuren had laten zien. Gevolg: ik had mn 20hrs-check niet gehaald.... Foddes! ja heel zuur, maar ja kan gebeuren, je mag een herkansing doen. Dus mocht de dinsdag nog een uurtje oefenen met instructeur en woensdag herkansing!

Woensdag opnieuw de lucht in, dit keer niet zenuwachtig en heel goed voorbereid. Dus we gingen al weg opweg naar Training area C voor klimmen, bochten, slow flight en steile bochten. Dat ging allemaal redelijk goed en dan weer terug naar het veld voor een paar circuitjes, dit keer kon ik de turbulentie redelijk opvangen en mijn circuitjes gingen stukken beter dan maandag en ook mijn landingen waren veel beter. Ook al was het nog even spannend toen ik de kist geparkeerd had, "mr. Bos, you've passed. Congratulations!" kijk dat voelt toch goed en ook al was het niet perfect, ik had hem laten zien dat ik de kist in alle omstandigheden veilig van A naar B en weer terug kon vliegen en daar gaat het om.
Weer thuis.

Volgens de planning ga ik nog 4 uren naar de training areas om te herhalen en meer te oefenen en dan mag ook ik eindelijk aan de navigatietripjes beginnen en het hele land doorknorren, ik heb er nu al zin in.

groeten Robert

Afgelopen weekend heb ik voor het eerst wat van de mooie stad Evora gezien. Samen met Leon brachten we een bezoek aan een kapper in het centrum en aangezien we daar toch waren, hebben we gelijk maar wat van de stad bekeken.

De stad Evora ligt middenin het mooie Portugal en spreekt al honderden jaren tot de verbeelding. De stad was onder de naam Liberalitas Julia bekend bij de Romeinen en de oude stad binnen de oude stadsmuren worden al jaren beschermd door het UNESCO (United Nations Education Scientific and Cultural Organization).
Ten tijden van de Romeinen beleefde de stad haar bloeiperiode, enorme gebouwen werden gebouwd en van overal vandaan kwamen handelaars naar deze stad. In de eeuwen werd de stad slachtoffer van invasie na invasie, eerst de Visigothen die de Romeinen verjoegen - iets wat de stad niet ten goede kwam - daarna veroverden de Noord-Afrikaanse Moren de stad. Tot 1166 toen Gerard de Onversaagde de stad terugveroverde van de moslims en van Evora de meest bloeiende stad van heel Portugal maakte ten tijde van de Middeleeuwen. In de eeuwen daarna verrees het ene na het andere monument, schitterende gebouwen, enorme cathedralen, kerkjes, universiteiten, allemaal de moeite waard.

Goed, genoeg vakantiefolder-geouwehoer, eerst gingen we dus naar bovengenoemde kathedraal, een enorme kerk, met veel katholieke kunst erin, schilderijen, beelden, glasinlood, enorme doeken aan de wanden, zelfs relikwien van heiligen, sterker nog, er ligt er eentje opgebaard. voor een klein bedrag kon je dan ook nog boven de kathredaal voor een schitterend uitzicht boven de stad, maar goed: wij hebben natuurlijk dagelijks het beste uitzicht dat maar mogelijk is.
De kathedraal, een enorm ding!

Meteen links om de hoek staat een ruine van de Dianatempel. Evora was in de Romeinse tijd opgedragen aan de godin van de lente, Diana. en haar tempel staat er nog steeds, niet helemaal meer heel, maar wel heel mooi om te zien.
De ruine van de tempel van Diana.

Verder nog een aantal kerkjes gezien, see one see them all, de Jardim de Publico, groot park, stadsmuur enzo. In het noorden staat er nog een Romeins aquaduct dat nog in perfecte staat is, heel goed om te zien. En helemaal aan het eind nog de Capela dos Ossos. een klein kapelletje dat door een groep fanatieke monniken volledig versierd is met de botten van 5000 Christelijke martelaars. heel bizar om te zien.
Capela dos Ossos

Als je toch hier zit, kan t geen kwaad om ook eens de toerist uit te hangen. Binnenkort mogelijk nog een keer naar Lissabon toe of naar de Algarve, maar voorlopig is er hier in de buurt nog meer dan genoeg te zien.

groeten Robert

sorry dat ik jullie zo lang in spanning heb moeten laten zitten, maar ik heb expres gewacht met een nieuw logje totdat ik mijn eerste solo gehad zou hebben. en ja, daar omstandigheden duurde dat iets langer dan gepland.eerst zou ik al vorige week gegaan zijn, maar het weer was een heel stuk minder geworden sinds anderhalve week. lage bewolking, mist in de vroege ochtenduren en we hebben zelfs de eerste regendruppels zien vallen. gevolg daarvan is dat een groot aantal vluchten helaas niet doorgingen, waardoor die langverwachte solo niet echt opschoot. dan zou ik toch afgelopen donderdag gegaan zijn, maar na een half uur vliegen besloot Hugo (instructeur) om de kist maar weer aan de grond te zetten en dat ik dan maandag solo zou gaan. reden was het verminderde vermogen door de hoge buitentemperatuur met het hoge gewicht, gecombineerd met een verminderde concentratie van mijn kant uit. ook al was ik er zelf klaar voor, hij wilde er toch niet aan. goed je kan begrijpen dat dat op dat moment best k*t is, maar ik kon nu een heel weekend voorbereiden.

ik had ook totaal andere dingen aan mijn hoofd: afgelopen woensdag was na 4 jaar trouwe dienst mijn voortand weer opnieuw afgebroken, het keramieken aanzetstuk kon een duik in het water niet overleven en de twee dagen daarna ging ik ook door het leven met 31.5 tand, begrijpelijk is dat niet echt goed voor je concentratie vooral omdat je druk bezig bent met verzekeringen, tandarts en andersoortige aangelegenheden.
Au!

maar om een lang verhaal kort te maken, wat al eerder had mogen gebeuren, is maandag 16 augustus dan toch gebeurd.

Robert S. Bos ging solo!

eerst vloog ik met de instructeur 3 circuitjes rondom het veld, waarna hij uitstapt en jij er in je eentje nogmaals 3 om het veld doet. Een circuitje is vrij eenvoudig, maar heel hard werken omdat je zo weinig tijd hebt.je stijgt op en je blijft rechtdoor vliegen totdat je op 500 voet bent, daarna maak je een bocht naar links en klim je door. als je op 1000 voet bent aangekomen, blijf je op die hoogte vliegen en maak je opnieuw een bocht naar links. nu vlieg je dus parallel aan de baan. terwijl je klimt, moet je een constante snelheid vasthouden van 80 knopen; bij het parallelvliegen een snelheid van 85 knopen. aan het einde van dat stuk, moet je vertragen en met opnieuw 80 knopen maak je een bocht naar links. terwijl je haaks op de baan vliegt, begin je al te dalen. daarna draai je opnieuw naar links totdat je de baan recht voor je hebt vliegen, op dit laatste stuk moet je een snelheid van 75 knopen vasthouden en voorkomen dat je te hoog of te laag zit tov de afstand tot de baan.
Dit klinkt eenvoudig, maar op elk stuk moet je constant handelingen uitvoeren en echt met vaste hand de kist op snelheid houden en als allerlaatste heb je dan nog de landing, wat met een beetje zijwind best moeilijk kan zijn.maar goed, de instructeur had er vertrouwen in en ik ging het gewoon doen in mijn eentje. ik rij terug naar de baan, kar die baan op en ga dr vandoor. al mn circuitjes gingen goed en ook mijn landingen gingen redelijk netjes - ik heb geen brokken gemaakt en leef nog - twee keer geef je op de baan weer volgas en ga je dr weer vandoor, na de derde keer mocht ik weer terugkomen naar de parkeerplaats. terwijl je de baan afkomt, zie je al je klasgenoten op je wachten, een aantal met fototoestel of videocamera om mijn solo vast te leggen. nadat je de kist geparkeerd hebt, zwaai je die kap open en is het duidelijk:

ik ben solo geweest!

en daarna het ritueel af... nadat je kist weer netjes hebt achtergelaten, komt de instructeur aangelopen met een grote heggenschaar om je stropdas netjes doormidden te knippen. daarna met je kop in de wind krijg je een tik op je achterhoofd en een schop onder je kont als symbool voor het 'uitvliegen van het nest'. maar het leukste is nog wel de douche, de brandslang wordt uitgerold en een klasgenoot heeft de eer om je tot op je onderbroek kletsnat te spuiten.dit is zo'n vaste traditie die iedere nederlandse vlieger ondergaat bij z'n eerste solo, erg leuk natuurlijk...


Knip, kwijt die stropdas en lekker onder de douche :S

goed mijn eerste mijlpaal bereikt, op naar mijn 20uurs-check, daarna het eerste navigatietripje naar het zuiden, dan door naar mijn 40uurs-check, 70uurs-check, en pas daarna gaan we door op een nieuw vliegtuig... meer nieuws volgt.

Verder voor de nieuwsgierigen, ik heb moeten verhuizen naar een nieuwe kamer. ik zit nu op kamer 148 ipv het oude 140. de reden is dat we de kamer versierd hadden met wat posters en vlaggen en die opgehangen hadden met punaises. punaises (zo bleek later) waren niet toegestaan, dus we moesten binnen een paar uur verhuizen, zodat een professioneel schildersbedrijf de volgende dag de schade kon repareren, oftewel alle muren sauzen wegens 10 miniscuul kleine gaatjes, belachelijk!maar goed een ieder die me wil bellen, moet dat dus naar 148 doen...

groeten Robert

Groot nieuws deze week echter waren natuurlijk de bosbranden die Portugal teisterden, hier was het het nieuws van de dag. de hele dag stond de Portugese nieuwszender op en ook op CNN waren er berichten over te vinden. vlakbij Evora waren ook branden, maar waren niets vergeleken bij de enorme branden bij Faro en Setubal. Toch wil dat niet zeggen dat wij nergens last van hadden, integendeel. Goed ten eerste is het hier heel erg warm en gortdroog, het heeft hier al weken niet meer geregend, het gevolg is dus dat de grond hier kurkdroog is geworden. vanuit de lucht is dat erg mooi te zien, behalve de kunstmatig geirrigeerde stukken land die hele mooie groene cirkels vormen, is het landschap hier verder geel tot bruin gekleurd, alles is dus verdroogt. In zo'n geval wil een sigaret uit het raam of alleen maar een omvallende boom in een bos ervoor zorgen dat alles in lichterlaaie opgaat. in onze omgeving zijn deze week 3 kleine brandjes uitgebroken, die eigenlijk binnen een paar uur door de 'bombeiros' onder controle werden gebracht.

Maar in het zuiden en noorden van Portugal ging dat niet zo makkelijk en stonden enorme hectares bos in de hens, brandweer, blusvliegtuigen en -helikopters (die regelmatig een tussenstop kwamen maken op Evora, erg leuk) en amateurblussers konden het vuur niet onder controle krijgen. Dit werd vooral veroorzaakt door een lagedrukgebied boven spanje wat een vrij pittige wind tot gevolg had, en ja zoals we allemaal weten gaat bosbrand en harde wind niet zo goed samen.

Is een beste bosbrand....

Minder leuk is natuurlijk dat je in het nieuws te horen krijgt dat huizen in brand gevlogen zijn, honderden mensen geëvacueerd moesten worden, dat er zelfs doden zijn gevallen. Het heeft hier erg geleefd en nu je hier zelf zit, kun je dat een stuk beter begrijpen dan dat je in nederland slechts af en toe over een heidebrand hoort. Maar op welke manier hadden wij er dan mee te maken? well, door de wind werd de rook- en asdeeltjes tot grote afstand verspreidt. winden uit het noorden en zuiden zorgen ervoor dat ook boven Evora de rook te zien was, dit resulteerde zich in een dikke smoglaag die lang bleef liggen, omdat op grotere hoogten amper wind was. heel spijtig konden de VFR vluchten van maandag en de eerste vluchten van woensdag niet doorgaan.
Alles aan de grond

Het zicht was in principe prima, maar zoals ik dinsdag merkte, kun je vanuit de lucht echt heel weinig zien als je een stadje zoekt in de verte. Het gebrek aan een duidelijke horizon maakt visueel vliegen echt onmogelijk. Gelukkig konden we de rest van de week wel vliegen en heb al heel wat meer oefeningen gedaan: bochten draaien, waaronder steile bochten (met hoeken van meer dan 45 graden, erg gaaf) en stalloefeningen, waarin je expres een stall induceert (een stall is het verschijnsel dat bij een lage snelheid en/of grote stijghoek, je al je liftvermogen verliest en dus letterlijk naar beneden valt) en dat moet proberen te herstellen binnen een marge van 500 voet. Dat ging gelukkig allemaal goed en het vliegen gaat steeds lekkerder.

groeten Robert