Vanaf half juli zitten we al in Portugal en ondanks dat het hier nog steeds super is, is het niet zo vreemd dat je na 3 maanden toch wel zin hebt om weer eens even naar huis te gaan; even vakantie. En gelukkig is de school de moeilijkste niet. Nadat we met zijn allen klaar waren met de eerste 70 uur, werden we beloond met anderhalve week vakantie in Nederland - heerlijk!!!
Nederland

Vrijdag 8 oktober waren we al veels te vroeg naar Lissabon gegaan om te proberen of we een vlucht eerder konden krijgen en mogelijk zelfs een vluchtje naar Amsterdam ipv Brussel. Helaas ging het laatste niet door, maar konden we wel met de (vroege) ochtend vlucht mee, wat zou betekenen dat we al zo'n 7 uur thuis waren. De vlucht was zelf echt heel gaaf, we mochten weer een gedeelte meemaken vanuit de cockpit en halverwege de vlucht mochten Leon en ik voorin komen, kregen we een korte uitleg en toen de co-piloot even een plaspauze ging houden, was de rechterstoel een kort moment onbemand.....
"Hoeveel uur hebben jullie eigenlijk?" vroeg de captain, wij antwoorden dat we zo'n 70 uur Single-Engine hadden. "Dat is genoeg, ga maar zitten" en wat denk je, zowel Leon als ik mochten daarna even de Airbus A-319 even op het handje nemen, autopilot uit en probeer dat logge ding maar op 36000 voet te houden terwijl je recht op het volgende baken afvliegt....!!!! Ondanks dat het niet superging - we noemden het 'turbulentie' :) - was het toch een ervaring die je niet zo snel meer vergeet!

De hele vakantie in Nederland verder was ook erg lekker, eindelijk weer eens lekker lang uitslapen, toch nog redelijk weer ondanks dat het errug koud was (althans vond ik), een paar keer een goede gezonde maaltijd achter de kiezen en het allerleukste was nog wel om al je familie, vrienden, vriendinnen en vriendin weer te zien. Ik had maar 9 dagen, maar heb die 9 dagen zoveel mogelijk volgepropt om zoveel mogelijk mensen te zien en zoveel mogelijk leuke dingen te doen.
Gezellig in citylife (Marit ontbreekt...)

Feit is dan dat zo'n week eigenlijk te kort is, want het is voorbij voordat je het weet. maar zo erg is dat ook niet, want eigenlijk iedereen had wel het idee dat het net was alsof ik nooit was weggeweest. Nou, als ze dat maar vasthouden, want de volgende vakantie staat pas gepland op 23 december t\m 2 januri - duurt nog even, maar kan nu al niet wachten.

De terugtocht was ook een rampentocht, eerst file van de grens tot aan Antwerpen, gelukkig kwamen we nog op tijd in Brussel aan. de vlucht zelf niet zoveel problemen, maar rond Lissabon stormde het echt zwaar, dus een zeer heftige approach en landing was t gevolg. het regende pijpenstelen, maar moesten toch met koffers naar het busstation. wat doet die taxichauffeur!!!! die zet ons midden in de regen af bij het bootstation ipv busstation, en volgens mij deed die t expres omdat we de standaardprijs van 15euro wilde betalen ondanks dat ie bleef aandringen dat het 20euro was. stonden we daar in de regen in the middle of nowhere, dan toch eindelijk dat busstation bereikt dmv 2e taxi en dan eindelijk onderweg naar Evora, daarna nieuwe kamer gekregen en was t weer een nieuwe nacht in het vertrouwde hotel.

Verder hebben we deze eerste week niet zoveel gedaan, een cursus kaartlezen en nog een examen voor het nieuwe vliegtuig die ik waarschijnlijk ook wel heb gehaald, 3 uurtjes simulatortraining en als alles goed is, mag ik morgen of overmorgen al er vandoor in de nieuwe TB20...

groeten Robert

Vorige week hadden de meesten hun TB200 periode al afgesloten en waren we nog een weekje verwijderd van een welverdiende vakantie in Nederland. Maar toch, om nou een week te wachten, nee je wil meteen genieten, meteen vakantie!!
Dat gevoel hadden de meesten wel en gelukkig was er Rob Remmers die had geinformeerd naar een ontspannen weekend Algarve!! nou, schitterend, dus ons laatste weekend voor Nederland gingen we nog even nagenieten op het strand van de Algarve, dat zou super worden.

Met 9 man en 2 auto's sterk vertrokken we zaterdagmiddag naar het zuiden, er was geregeld dat we een paar dagen in een groot huis konden verblijven, een kleine kilometer van het strand af. De rit was goed en na een kleine 2 uur zagen we een enorme villa opdoemen, genaamd (u raadt het al) Villa Caixinha. Een enorm ding: 4 badkamers, eigen zwembad, pooltafel, bar, barbeque, 4 slaapkamers, enorme tuin, dakterras, geweldig uitzicht. Dit zou een topweekend worden!!!
Wow!

De dagindeling was more or less hetzelfde, 's middags aan het zwembad of strand hangen - onvoorstelbaar eigenlijk dat we op 4 oktober nog op het strand lagen te verbranden - 's avonds barbequen en in de late uurtjes nog ff goed stappen en dat twee dagen op rij, want we gingen dan de maandag weer terug naar Evora, in Portugal was iedereen afgelopen maandag en dinsdag vrij wegens een of andere feestdag, een heerlijk lang weekend achter de rug en helemaal fit om vrijdag weer terug te keren naar NL.

groeten Robert

De TB-200 is een eenvoudig maar stoer vliegtuigje waar we de eerste vlieguren op gemaakt hebben. onze uitvoering is speciaal gemaakt voor trainingsvluchten, ten eerste is hij een stuk steviger om iets hardere landingen gewoon te kunnen hebben. maar over het algemeen is hij vrij eenvoudig, geen inklapbaar landingsgestel, basic instruments, geen autopilot, allemaal vrij simpel. maar toch, het is een schattig toestelletje.

helaas ben ik er nu vanaf. de eerste 70 uur ben je continue bezig met VFR vliegen, vliegen op zicht, en na die 70 uur sluit je je VFR-fase af met een examen. Dat examen heb ik woensdag 29 oktober met succes afgesloten, mijn vele vliegen van de afgelopen weken hebben goed werk opgeleverd, want ik had het in een keer gehaald. je begrijpt wel dat ik de hele dag in mijn nopjes was, eindelijk een examen dat ik wel in 1x heb gehaald, haha.

Wat ik moest doen! ik moest een vlucht van anderhalf uur voorbereiden dat we naar een ander vliegveld gingen, daar moest ik mijn examinator (Antinio Carneiro, de oude baas van de AAE speciaal voor mij teruggekomen) ook een briefing over geven, met het weer, de beschikbaarheid, brandstof etc. we gingen dan ook op weg en na het eerste punt zei hij al: "oke, imagine we have bad weather ahead of us, divert to Morargil!" dus ter plekke moest ik mijn koers verleggen en het kleine vliegveldje tussen de bossen gaan vinden. ik ken die omgeving vrij goed, dus dat was geen probleem om dat vliegveld te vinden. Boven Morargil trok hij het gas dicht en moest ik de noodlanding procedure inzetten voor een noodlanding op Morargil, mijn berekeningen en inschattingen waren goed, dus hing schitterend voor de baan, erg gaaf! Daarna moest ik boven het veld klimmend cirkelen naar 3000 voet en daarna naar een grote stad toe in de verte vliegen, ik kon het al zien liggen dus geen probleem en toen de grootste uitdaging. Terwijl ik onderweg was naar Monforte, zei hij plotseling dat ik naar een brug moest vliegen van een spoorlijn over een riviertje ongeveer 50 km verderop. zonder exact te weten waar ik precies zat en met een klein doel een enorme afstand verderop zat ik hem toch wel te knijpen. gelukkig was mijn koers en wind goed, dus na 20 minuten zat ik slechts een klein beetje links van de positie waar het bruggetje was. ik kon hem wel zien en toonde dat aan mijn examinator, die zeer blij was daarmee. daarna meteen terug naar Evora voor 3 circuitjes. ook daar een noodlanding, een landing zonder flaps en een normale. alles ging goed en mocht na afloop met een glimlach eindelijk mijn eerste streep in ontvangst nemen!!

volgende week vakantie, dus nog ff genieten van het laatste weekend.

Bij terugkomst de 19e gaan we meteen verder met de TB-20 het nieuwe vliegtuig, spannend!!

groeten Robert